Rozdział 7 - „Likwidacja”
Zdolność
Kto może wnioskować o ogłoszenie bankructwa
Test Dobrej Woli
Rozdział 7 Procedura Ogłoszenia Bankructwa
Złożenie wniosku
Spotkanie z Wierzycielami
Umożenie Długów
Umozenie
Wprowadzenie
Procedura ogłoszenia bankructwa w oparciu o Rozdział 7 Prawa Upadłościowego to forma ogłoszenia bankructwa najczęściej rozważana przez osoby myślące o ogłoszeniu upadłości. Znana także jako „likwidacja” lub „prosta upadłość”, Rozdział 7 przewiduje sprzedaż mienia dłużnika, które nie zostało wyłączone z masy upadłościowej, jeżeli takie pozostało, spłacenie wierzycieli oraz uwolnienie dłużnika od odpowiedzialności za większość długów.
Zdolność
Kto może wnioskować o ogłoszenie bankructwa
Możesz wnioskować o ogłoszenie bankructwa w oparciu o Rozdział 7 jeżeli spełniasz/spełniacie
następujące kryteria:
Zakładając, że jesteś osoba samotną, jesteś w związku małżeńskim, posiadasz korporację lub spółkę, następnie należy rozważyć czy spełniasz wymogi testu Posiadanych Środków Pieniężnych, który został ustanowiony przez Ustawę o Ochronie i Zapobieganiu Nadużyciom Ogłasznia Upadłości z 2005 roku (Bankryptcy Abuse and Consumer Protection Act of 2005).
Test Posiadanych Środków Pieniężnych: 3 wymagane kroki
KROK 1:
Test Posiadanych Środków Pieniężnych decyduje o zdolności ogłoszenia bankructwa, osoby wnioskującą o ogłoszenie bankructwa w oparciu o przepisy Rozdziału 7, poprzez porównanie jej dochodu ze średnim dochodem (http://www.usdoj.gov/ust/eo/bapcpa/20080101/bci_data/median_incometable.htm) dla rodzin o tej samej wielkości i w tym samym stanie, w którym ona zamieszkuje. Wysokość tych kwot wyznaczona jest przez Urząd zajmujący się spisem ludności (United States Census Bureau). Jeżeli dochód, będący uśrednionym dochodem z ostatnich 6 miesięcy, jest niższy niż przywołany średni dochód osób zamieszkujących w tym samym stanie, ZATRZYMAJ SIĘ! Kwalifikujesz się do ogłoszenia bankructwa w oparciu o Rozdział 7.
Średni dochód dla rodzin w stanie Illinois na rok 2008 to:
-
dla osoby samotnej $43,436;
-
dla 2-u osobowej rodziny $54,979;
-
dla 3-y osobowej rodziny $64,763;
-
dla 4-o osobowej rodziny $75,484;
KROK 2:
Jeżeli przychód osoby wnioskującej o ogłoszenie bankructwa jest wyższy od średniego dochodu osób zamieszkujących w tym stanie, należy wykonać następny test w celu stwierdzenia czy osoba ta kwalifikuje się do ogłoszenia bankructwa w oparciu o Rozdział 7 czy będzie musiała ogłosić bankructwo w oparciu o Rozdział 13. Ten dodatkowy test analizuje zbywalny dochód i determinuje wysokość kwoty jaką ogłaszjący upadłość będzie spłacał comiesięcznie wierzycielom.
Zbywalny dochód jest wyliczony z uśrednionego dochodu z ostatnich 6 miesięcy, po odjęciu od niego średnich miesięcznych wydatków wyliczonych w oparciu o ogólnokrajowe i regionalne standarty poprzez Urząd Skarbowy (Internal Revenue Service). Kiedy zbywalny dochód zosatnie obliczony, należy pomnożyć go przez 60 żeby otrzymac kwotę, którą jesteś w stanie spłacić w okresie 5 lat. Jeżeli ta suma jest mniejsza od $6 000, ZATRZYMAJ SIĘ! Kwalifikujesz się do ogłoszenia bankructwa w oparciu o Rozdział 7. Jeżeli suma ta jest większa od $10 000 należy wnioskować o ogłoszenie bankructwa w oparciu o Rozdział 13. Jeżeli suma ta jest większa od $6 000 a mniejsza od $10 000 należy wykonać ostani krok, żebu przekonać się w oparciu o który Rozdział Prawa Upadłościowego można wnioskować o ogłoszenie bankructwa.
KROK 3:
Trzeci i ostatni krok ostatecznie porównuje całkowitą sumę , do spłaty której szacuje się, że osoba wnioskująca o ogłoszenie bankructwa będzie zdolna w okresie 5-u lat z całkowitą sumą niezabezpieczonego, nieposiadającego pierwszeństwa, zadłużenia.(„NPUD”). Jeżeli łączna kwota, którą będzie w satnie spłacić w okresie 5-u lat jest niższa niż 25% „NPUD”, to wciąż może wnioskować o ogłoszenie upadłości w oparciu o Rozdział 7, jeżeli kwota ta będzie wyższa od 25% „NPUD” o ogłoszenie upadłości może nastąpić w oparciu o Rozdział 13.
Na przykład, załóżmy że podczas KROKU 2 obliczyłeś, że w okresie 5-u lat możesz spłacić $8 000 i że Twój cały „NPUD” jest równy #40 000. Ponieważ kwota jaką możesz spłacić to zaledwie 20% ($8 000/$40 000) Twojego ”NPUD” najprawdopodobniej wciąż kwalifikujesz się do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w oparciu o Rozdział 7. Jednakże, jeżeli Twój „NPUD” byłby równy jedynie $30 000, a kwota do spłacenia której byłbyś zdolny byłaby wciąż równa $8 000, to stanowiłaby 26.7% ($8 000/$30 000) Twojego „INPUD” i mógłbyś wnioskować o ogłoszenie bankructwa w oparciu o Rozdział 13.
ROZDZIAL 7 PROCEDURA OGŁOSZENIA BANKRUCTWA
Składanie wniosku o ogłoszenie bankructwa (Fliling)
Pierwszym krokiem w procedurze ogłoszenia bankructwa przez dłużnika, jest ukończenie przez niego kursu edukacyjnego dla osób zadłużonych, wnioskujących o ogłoszenie bankructwa, który jest pierwszym z dwóch wymogów nałożonych na dłużników przez Ustawę Ochronie Klientów i Zapobieganiu Nadużywnia Ogłaszania Upadłości z 2005 roku (The Bankruptcy Abuse Prevention and Consumer Protection Act of 2005). Procedura ogłoszenia bankructwa rozpocznie się po ukończenia przez dłużnika wspomnianego kursu, w momencie złożenia wniosku o ogłoszenie bankructwa, sprawozdania finansowego i mnóstwa aplikacji wyliczających mienie i zobowiązania dłużnika, oraz jego dochody i wydatki.
Wszelkie aplikacje przedstawiane są w celu zidentyfikowania „stanu posiadania” ogłaszającego upadłość ( wielkość majątku, z którego będą zaspakajani dłużnicy), żeby kurator w procesie upadłościowym, był świadomy majątku i jego wartości , w celu dokonania jego właściwego podziału pomiędzy wierzycieli. Większość postępowań upadłościowych prowadzonych w oparciu o przepisy Rozdziału 7, są to sprawy tzw. „bez majątku”, gdyż majątek dłużnika jest chroniony przez przepisy przewidujące liczne jego wyłączenia z masy upadłościowej; lub ze względu na regulacje proceduralne nie są zaliczne do stanu posiadania ogłaszającego upadłość, i z tego powodu wierzycielenie mogą zostać z nich zaspokojeni (np. Plany emerytalne). Jednakże, jeżeli część majątku nie objęta wyłączeniami posiada wartość większą niż wartość nominalna, kurator ją zajmie i wykorzysta dla zaspokojenia dłużników i pokrycia kosztów administarcyjnych prowadzenia postępowania.
Zauważ, że złożenie wniosku o ogłoszenie bankructwa powoduje „automatyczne zatrzymanie”, które oznacza, że wierzyciele muszą zaprzestać kontaktowania się z dłużnikiem, podejmowania prób odzyskania swoich wierzytelności, wstrzymania odebrania nieruchomości (foreclosure) lub odebrania innego majątku. Jeżeli wierzyciele skontaktują się z dłużnikiem po tym jak uzyskaja wiadomoć, że złożył on wniosek o ogłoszenie upadłości, w procedurze cywinej mogą zostać ukarani karą pieniężną równą dwukrotności wartości długu i kosztom adwokackim.
Spotkanie z Wierzycielami (The Creditors’ Meeting)
W okresie 3 do 6 tgodni po złożeniu wniosku o ogłoszenie bankructwa, dłużnik będzie zobowiązany do wzięcia udziału w spotkaniu z wierzycielami, w którym weźmie również udział kurator postępowania upadłościowego. Jes to nieformalne spotkanie podczas, którego kurator będzie zadawał dłużnikowi pytania dotyczące informacji przedstawionych przez niego we wniosku o ogłoszenie bankructwa, a dłużnik będzie odpowiadał na pytania pod przysięgą. Poza kuratorem, na spotkanie mogą przybyć wierzyciele i mogą także zadawać dłużnikowi pytania. W rzeczywistości wierzyciele rzadko biorą udział w tym spotkaniu.
Po spotkaniu z Wierzycielami będziesz miał 45 dni na ukończenie drugiego z kursów edukacyjnych dła dłużników, omówionego powyżej. Ukończenie tego kursu jest wymagane dla umożenia długu, jeżeli nie zostanie przedstawione potwierdzenie jego odbycia, wniosek o ogłoszenie bankructwa zostanie odrzucony. Wtedy w celu dalszego prowadzenia procedury ogłoszenia bankructwa, wnioskujący będzie musiał uiścić opłatę za ponowne otwarcie sprawy.
Wierzyciele będą mieli 60 dni od daty Spotkania z Wierzycielami na wniesienie sprzeciwu na umożenie długów lub zwolnienie z konkretnego długu. Zakładając, że sprzeciw nie zostanie wniesiony, sąd upadłościowy umoży długi po upływie okresu 60 dni.
W tym czasie, lub możliwie jeszcze przed spotkaniem z wierzycielami, wnioskujący o ogłoszenie bankructwa musi złożyć Świadectwo Intencji, w którym może „potwierdzić” pewne długi. Potwierdzenie oznacza, że pomimo iż nie jest do tego zobowiązany, pozostanie odpowiedzialny za dług, w stosunku do jednego lub więcej wierzycieli, nawet jeżeli dług może zostać umorzony. Na przykład, może on negocjować nowe warunki z kampanią, która wydała mu kartę kredytową, w zamian za potwierzdenie posiadanego względem niej długu.
UMOŻENIE
Po upływie 60 dniowego terminu na wniesienie sprzeciwu przeciwko umożeniu długów lub konkretnego długu przez wierzycieli, sąd upadłościowy wyda orzeczenie o umożeniu długów, zwalniające wnioskującego o bankructwo ze wszystkich umażalnych długów, które istniały w momencie otwarcia postępowania, ale nie z długów zaciągniętych kiedy postępowanie było w toku.
Po zakończeniu procedury ogłoszenia bankructwa, ogłaszjący bankructwo pozostaje odpowiedzialny za długi nieumażalne, tak jak byłby za nie odpowiedzialny gdyby bankructwa nigdy nie ogłosił. Jest także odpowiedzialny za spłacanie długów, które potwierdził.
Umażalne i nieumażalne długi zgodnie z przepisami Rozdziału 7.
Ogłoszenie upadłości w oparciu o przepisy Rozdziału 7, uwolni od odpowiedzialności za następujące długi:
-
kart kredytowych;
-
hipoteki ustanowionej na domu (morgage), jeżeli dom zwraca się kredytodawcy;
-
pożyczki na samochód, jeżeli samochód zwraca się kredytodawcy;
-
pożyczek osobiście gwarantowanych;
-
orzeczeń sądowych;
-
długów firmy;
-
podatków sprzed trzech lat, sprzed złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub z podatków, które nie zostały oszacowane w okresie 240 dni przed ogłoszeniem upadłości.
Następujące długi nie zostaną umożone:
- pożyczki studenckie;
- alimenty;
- ostanie podatki oraz podatki za lata kiedy sprawozdanie podatkowe nie zostało złożone;
- wynikające z ostanich zakupów lub wypłat pieniędzy, dokonane na krótko przed złożeniem wniosku o ogłoszenie upadłości;
- grzywny lub kary nałożóne przez władze państwowe;
- powstałe na skutek dopuszczenia się oszustwa, skutecznie zakwestionowane przez wierzycieli;
- powstałe w wyniku orzezcenia sądu zobowiązującego do zapłacenia sum piniężnych za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwym (DUI);
- wynikające z celowego lub rozmyślnego spowodowania uszczerbku na zdrowiu, jeżeli zostały skutecznie zakwestionowane przez dłużników;
- długi wynikające ze zwrotów;
- długi względem wspólnot mieszkaniowych (association fees);
- każdy dług, jaki nie zostanie przedstawiony sądowi upadłościowemu lub kuratorowi upadłościowemu.
|
